Pprint w Lua

Jedną z fajniejszych rzeczy podczas nauki języka skryptowego jest możliwość korzystania z interpretera. Pozwala to na dotknięcie pisanego kodu. W Pythonie, żeby móc lepiej przyjrzeć się prostemu obiektowi wystarczy napisać

>>> obj = [1, 2, (3, 4), { 'a': 'b'}]
>>> print(obj)
[1, 2, (3, 4), {'a': 'b'}]
>>> print(dir(obj))
['__add__', '__class__', '__contains__', '__delattr__', '__delitem__', '__delslice__', '__doc__', 
'__eq__', '__ge__', '__getattribute__', '__getitem__', '__getslice__', '__gt__', '__hash__', 
'__iadd__', '__imul__', '__init__', '__iter__', '__le__', '__len__', '__lt__', '__mul__', '__ne__', 
'__new__', '__reduce__', '__reduce_ex__', '__repr__', '__reversed__', '__rmul__', '__setattr__', 
'__setitem__', '__setslice__', '__str__', 'append', 'count', 'extend', 'index', 'insert', 'pop', 
'remove', 'reverse', 'sort']

Do tego można przeciążyć odpowiednie metody klasy, żeby wyjście było jeszcze czytelniejsze. Nie mniej, już w tak podstawowej formie, każdy zorientuje się w otrzymanym tekście.

W Lua wszystko psują tablice. A ponieważ jest to podstawowy element budowy czegokolwiek w tym języku, w dużym stopniu utrudnia to oglądanie kodu

> t = { 'one', 2, '3' }
> print(t)
table: 0x8eca880

Ponieważ funkcja print(object) działa jak io.write(tostring(object) .. '\n'), zamiast otrzymać listę wszystkich obiektów które zawiera t, otrzymujemy adres tablicy. Można więc spróbować iterować po elementach aby je wydrukować

> for index, value in pairs(t) do io.write(tostring(value) .. ', ') end
one, 2, 3,

Wygląda całkiem nieźle, tyle że sprawdza się jedynie dla prostych tablic

> t = { 1, {2, 3}, {'four', 5} }
> for index, value in pairs(t) do io.write(tostring(value) .. ', ') end
1, table: 0x8ecbe88, table: 0x8ecbeb0,

Tą kwestię też można rozwiązać, jeśli za pomocą type() będzie się sprawdzać jakiego typu jest obecnie przetwarzany element i dla tablic stosować kolejną iterację. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie możliwość zapętlenia i drukowania w nieskończoność. Prosty przykład tablic w którym każda z nich trzyma adres drugiej.

> t1 = {}
> t2 = { next = t1 }
> t1.next = t2

Po rozwiązaniu ostatniego problemu, dostajemy funkcję pprint która w trochę dokładniejszy sposób niż podstawowe print wyświetla przekazany obiekt

> t = { 1, 'two', { value = 3, boolvalue = true }, function() end } 
> pprint(t)
{1, two, {value = 3, boolvalue = true}, <function: 0x902b1a8>} 
> -- zapętlenie
> t1 = { 'a' }; t2 = { 'b', next = t1 }; t1.next = t2
> pprint(t1)
{a, next = {b, next = {a, next = <table: 0x902bfd8>}}}

W miejscach gdzie tablice zaczynają się powtarzać - wykryto zapętlenie - zamiast wnętrza tablicy, drukowany jest tylko jej adres.

+ Aktualizacja

Żebym za każdym razem nie musiał ręcznie ładować wszystkich dodatkowych bibliotek, stworzyłem sobie katalog ~/.lua w którym trzymam swoje moduły. Do ~/.bashrc dopisałem alias

alias Lua="lua -i ~/.lua/autoload.lua"

który uruchamia interpreter lua, załadowawszy wcześniej moduł ~/.lua/autoload.lua.

Żeby uruchamiać kod Lua z Vim, do ~/.vimrc dopisałem sobie następującą linijke

au FileType lua setlocal makeprg=lua\ -e\ \"package.path=package.path..';/home/piotrek/.lua/?.lua'\"\ -l\ autoload\ % 
au FileType lua setlocal errorformat=lua:\ %f:%l:%m

gdzie /home/piotrek/.lua/ to ścieżka do wcześniej utworzonego katalogu ~/.lua. Dla wszystkich edytowanych plików rozpoznanych jako zawierające kod Lua, poleceniu :make uruchomi kod w interpreterze z załadowanymi wcześniej bibliotekami autoload.

Komentarze

sl3dziu

2008-06-30

Coś skopałeś w rss'ach bo linki prowadzą pod adres http://example.com/blog/post/pprint-w-lua ;)

Husio

2008-06-30

Już poprawiłem. Nie zauważyłem, że zmienił się sposób generowania url dla klasy Feed.